نظافت‏

نظافت‏

كودك در دو سال اول زندگى‌؛ مخصوصاً در زمان نوزادى‌ با مفاهيم الفاظ آشنا نيست و خوب و بد را تميز نمى‌‏دهد. به همين جهت توصيه به رعايت‏ نظافت و تشويق يا تنبيه در او تأثيرى‌ ندارد. تنها كارى‌ كه مادر در اين باره مى‌‏تواند انجام دهد التزام عملى‌ خودش به رعايت نظافت مى‌‏باشد. كودك شيرخوار گاهى‌ از جهت بى‌‏ميلى‌ يا بازى‌‏گوشى‌ شير را برمى‌ گرداند و به سر و صورت و لباسش مى‌‏ريزد، اگر غذاخور شده، گاهى‌ غذا را در دست مى‌‏گيرد و آن را له مى‌‏كند و به صورت و لباسش مى‌‏مالد، توبيخ و تنبيه او صلاح نيست و سودى‌ هم ندارد. خوب است مادر به هنگام شير يا غذا دادن يك پيش بند روى‌ لباسش بپوشاند تا لباسش كثيف نشود. در عين حال اگر مادر دستمالى‌ به دست بگيرد و به طور مرتب صورت، دست‏ها و لباس كودك را تميز كند، كودك نيز به تدريج به اين معنا پى‌ مى‌‏برد كه هرگاه دست و صورت و لباسش كثيف شد بايد تميز شود. از همين زمان براى‌ رعايت نظافت آماده مى‌‏گردد. هم چنين مادر بايد هر روز صبح دست و صورت فرزندش را بشويد و در طول شبانه روز هر وقت كثيف شد او را تميز كند و بدين وسيله او را به رعايت پاكيزگى‌ عادت دهد.

يكى‌ از دانشمندان مى‌‏نويسد:

در ماه ششم كودك دوست دارد خودش غذا بخورد. ميل دارد غذا را گرفته فشار دهد و له كند و به لباسش بمالد. روان‏شناسان عقيده دارند كه اين دوران بهترين زمان براى‌ آموزش پاكيزگى‌ است. لذا هميشه موقع غذا دادن دستمالى‌ در اختيار داشته باشيد و بعد از هر لقمه صورت و دست‏هاى‌ او را پاك كنيد.[1][2]

 

[1]. همان، ص 76.
[2] امينى‌، ابراهيم، اسلام و تعليم و تربيت، 1جلد، بوستان كتاب (انتشارات دفتر تبليغات اسلامى‌ حوزه علميه قم) - قم، چاپ: سوم، 1387.